Davat

مقاله

داستان

شعر

گفت و گو

نمايشنامه

طنز

مواد خام ادبی

درباره‌ی دوات

کارهای رضا قاسمی
 روی انترنت

کتابخانه الکترونيکی دوات

تماس

jeudi, 21 avril 2016 

 

 رضا سیروان

انجیل نگار

 

 

سرب تفت‌خورده می‌نهند کنار سر کودک که فرو پیچیده به کابوس تو به تو و غلت می‌خورد از چشمان تا بو به پوست خواب بگیرد و برخیزد:

شاه و شاد شوی پسر

یادم مانده

آنکه صحرا به صورت داشت

همو او او کمک کار دوزخی

که با افاده یاری می‌داد

یاری می‌داد و می‌فرسود در جان حبه‌های انگور شکل سعادت را

می‌گفت آن دو درخت شاخه از عشق در هم فرو برده‌اند

من که دیدم، بیشتر نبرد بود

و رام کننده‌ی گیاهان سرکش   آن پر آذین

که دعاهای توش-ربا می‌خواند

مثل هشداری

چشم ام را به هوای زخم خورده بینا کرد

یادم مانده وقتی بی سال در مادرت بودی

و چیزی بودی چون آن   ورم کرده از خلسه‌ی بودن

چیزی بودی نه مثل آن ناچیزهایی که نور فارق بر ایشان نتابیده

درخشاندی در خون‌ات گرگ‌ها را

و شب را معلم‌ات کردی

رفتی کنار آن   آن پدرِ در دوردست

که مثل دریایی بر اسب‌اش موج داشت

و همچنان که تو زنده می‌شدی از روایح کاری صمغ و خون

می‌مرد آن و می‌ریخت از زین طلایی‌اش

یادم مانده مزاری به روی اسب

که پله می‌خورَد به گلوی اسب

و آن آن لطمه‌ی چیره را در شیهه می‌ترکاند

یادم مانده

من که در چشم‌انداز

مثل خارشی بر تپه حس می‌شدم

می‌دیدم دو بیماری پنجه افکنده‌اند در هم به آسمان و می‌کوشند شیوع کنند مهلکه‌وار

تو شادمانه در پرواز بودی

از دست می‌دادی شادمان دست‌ها را

و می‌رقصیدی و می دادی صورت را به ازای عقاب پاها را به ازای تبی در آخر آگوست

به ازای آن شانه‌ها که روی‌اش نوشته بود فورتونا فورتونا دوبار اریب  می‌دادی سرتاسرت را

و مادرت می ایستاد فارغ

یادم مانده در دل می‌خواندی :

آدم دل‌اش می‌خواهد به سوی آن رود

پرخاش کند و به سوی آن رود

از سَرور مرگ سلام بگیرد و ورق خورد

به سوی آن رود و نعره کشد

و آتش که مادگی شب شده بود

و سلطنت مکنده‌اش را حول تو می‌کرد تا مادرت شود

به درون‌ات می‌گرفت که پیش پیش بزایدت

و یادم مانده

مردد و محفوظ در صلحی سوزان

که با چند حرف حلقی و بارانی کج بار تزئین شده بود

باز آمدی

و من گرسنگی می کشیدم و بر باصره‌ای میزان می‌شدم که مرز میان چیزها را می‌زدود

 

کودک، شیرجستی می‌زند به زندگان با دنباله‌ی خونی کنج کاو بر شیار دهان‌اش که می‌خواهد از تن دور رود  و می‌چکد به ملحفه‌ها می‌چکد به فرش‌ها و بچکد به زمین‌ها به قلب‌ها بچکد کودک به یادم که بماند.