pegah_ahmadi


گرداننده : رضا قاسمی	نشريه ادبی
صفحه‌ی نخست مقاله داستان شعر گفت و گو نمايشنامه طنز مواد خام ادبی درباره‌ی دوات تماس دعوت به مراسم کتابخوانی	پگاه احمدی بند ِ لیلا ( 1 ) هوای سینه پهلو پهلوی ماست تا سِل که سقف مان را گرفته می خوابد وَ آسمانی که سرفه هایش را مثل میل ، روی دست ِهوا برده ام ... حالا هوای کلنگی پهلوی ماست از شهر ِ سر ِ کوچه باد می آید تا میله ، دوباره چیزی را با تُف به هم بچسبانَد : ملافه ای که به دیوار ، پیچیده تر شود مثلثی که سرِ راه را دنیا بیاورد روزنامه ای که ننویسد وَ یک مسافرخانه پشت ِ در که با سیمانش نمی شود کشتی گرفت اما می شود شهادت داد : کثیف ، کفش ِ پشت ِ در هم نیست چون با مترو وَ با مشقّت آمده بود وَ سینه هایش را بی وقفه می سپرد . پشتِ این دهانه ی بی خانمان که پُر از پشت ِ چاله میدان است خیلی نمی شود جنگید چون وکیل نداشت خیلی نمی شود زائید چون تحریف شد خیلی نمی شود پرسید چون ، تیزی کشیده اند ! من از خودم نمی ترسم چون از سِل ، عجیب ترسیده ام وَ از خودم نمی ترسم چون پای زندگی انگشت داده ام تنها نگاه کنم . پس بقچه ی شما همین بیابانی ست که زیرِ هوا نَم می کشد همین زمین ِ زِبر که زیر ِ ریش ِ من درآمده است ! همین که سیگار، شورت وُ حوله می خواهد چون ترسیده است کم حرف می زند چون ناخن می جود مدام وَ ماه ِ نوبتی را روی شانه هوا می کند ... یکی یکی از پلّه های افتاده وقت ِ آفتاب ِ زمین خورده ای ست که لِخ لِخ وقت ِ هواخوری دارد وقت ِ تمام ، دری ست که به پشت ِ سرم می دهند او تیغ ، مسواک وُ پنبه می خواهد چون ترسیده است من ، ترسیده ام چون دیگر چیزی برای ترس ندارم . مرداد 83 از همين شاعر در دوات منتشر شده است: سه اپیزود برای دی و بهمن و اسفند (3 شعر تازه) پگاه احمدی تحشيه بر ديوار خانگی (دفتر شعر) پگاه احمدی

بازچاپ مطالب دوات ممنوع است؛ به مطالب دوات فقط می‌توانید لینک بدهید.